Mediacja sądowa a upadłość konsumencka – czy to realnie skraca i upraszcza sprawę?

U mnie (i z tego co mówił prawnik) mediacja potrafi realnie zdjąć z upadłości część „szarpaniny” o odsetki, koszty i samą wysokość wierzytelności, bo jak dogadasz z wierzycielem konkretne kwoty/zasady rozliczenia, to później jest mniej pola do ciągłych sprzeciwów. Nie zawsze to skraca całe postępowanie, ale często upraszcza sporne wątki i pozwala szybciej „zamknąć” długi do listy, zamiast ciągnąć przepychanki pismami. Przy podziale majątku po rozstaniu też bywa pomocne, bo można od razu ustalić ramy i nie dokładać kolejnego sporu, który blokuje wszystko na miesiące. Ja bym pytał o mediację tam, gdzie spór jest policzalny (odsetki/koszty), a nie opiera się na zasadzie „nie zapłacę wcale”.

Też mam wrażenie, że jeśli da się wcześniej „domknąć” z wierzycielami sporne elementy (odsetki, koszty, zasady rozliczenia), to w samej upadłości jest mniej nerwów i mniej okazji do ciągłych sprzeciwów przy liście wierzytelności. Przy podziale majątku po rozstaniu mediacja bywa dodatkowo pomocna, bo porządkuje ustalenia równolegle i nie wszystko musi się mielić w kilku postępowaniach naraz — fajnie jest to opisane tutaj: Jak mediacje sądowe mogą wpłynąć na proces upadłości konsumenckiej?. Masz już jakąś orientację, którzy wierzyciele w ogóle byliby skłonni usiąść do mediacji?